De Buitenhof - actief en leefbaar

Al sinds half november moeten we het in onze buitenwijk doen zonder onze oranje PostNL-brievenbus. De postbus is opgeblazen. De aanslag gepleegd door vuurwerkvandalen, moet een enorme klap zijn geweest. Brokstukken en briefresten lagen verspreid op de groenstrook naast het bushokje dat een week eerder sneuvelde. Er rest van de brievenbus alleen nog een grijs onderstel met een sticker van de postbode dat in verband met de komende decembermaand het geen zin heeft een nieuwe bak te plaatsen. Niet dat er geen behoefte aan een postpunt zou zijn, het is december en dan wil men nog wel eens een kaartje sturen waarvoor een postbus handig is, nee het postbedrijf is bang dat een nieuwe postbus ook opgeblazen zal worden. 

En dat zou zonde zijn, nietwaar? Volstrekt logisch dat er voorlopig geen nieuwe komt. De postverwerker laat weten dat dat medio januari een nieuw exemplaar geplaatst gaat worden. Als het tenminste veilig is tegen die tijd. Dus moeten mijn buurtbewoners de wijk uit om een brief of kaart te posten. Niet even, maar twee maanden lang en als het tegen zit drie maanden, dat is bijna een kwartaal. Is dat normaal voor een dienstverlenend bedrijf dat het zo lang niet doet wat het beloofd? Brieven bezorgen en ophalen dat is toch de kern van de postbestelling? Kennelijk niet. Maar ach, het is vuurwerktijd. En dan mag dat. Niet zeuren. Het is maar een keer oud en nieuw. Nu even niet zaniken over gewonden die hand of oog moeten missen. Ook niet beginnen over de materiële schade. Of de milieu-effecten. Gewoon ongegeneerd knallen. Een keer per jaar even geen regels. Het is toch feest?  Dus het gewoon vinden dat dit gebeurt. Straks in de lente is er weer een postbus doen we dan de kerstwensen wel op de post en volgend jaar september zal die sneuvelen in het eerste vuurwerkoffensief. Moet kunnen. Gelukkig kunnen we altijd nog mailen.