De Buitenhof - actief en leefbaar

Net voor het sluiten van de markt kocht ik op de Buitenhof-rommelmarkt tijdens Koningsdag nog even een boekje over de historie van Groningen. Nota bene bij het kraampje van Wim die een paar huizen verderop woont. Als zelfbenoemd amateurhistoricus was ik benieuwd naar nieuwe, wellicht opzienbarende feitjes over ons geweldige Groningen.

En ja hoor, het boek begon met een flinke uiteenzetting over de historie van het Groningse amateurvoetbal, met daarin een prominente rol voor Velocitas, de club die huist in onze achtertuin, het Stadspark.

Zelf fiets ik bijna dagelijks langs het complex en veel jongens en meisjes uit onze wijk spelen bij de groen-witten. In het boekje ‘Groningen Toen’ uit 1979 staan een hoop interessante weetjes over de  club. 

Velocitas (de snelvoetige) werd op 1 april 1897 opgericht door zeven scholieren. Eigenlijk is de club opgericht in 1896, want toen het tienjarig bestaan in 1906 gevierd moest worden was er geen geld in de kas voor een feestelijke herdenking. Daarom werd het feest – en daarmee de oprichting – gemakshalve een jaar opgeschoven. In de beginjaren beperkte de club zich tot vriendschappelijke wedstrijden. De eerste échte competitiewedstrijd – in de derde klasse van de NVB – werd gespeeld tegen de leerlingen van het Instituut Hommes uit Hoogezand. Die werd met 4-0 verloren.  De club voetbalde overigens niet direct in het Stadspark. De club werd opgericht aan de Hereweg en voetbalde eerst bij het Sterrebos en Helpman. Pas later werd er naar het Stadspark verhuisd. 

In de allereerste jaren was het voetbal overigens nog lang niet wat het nu is. Sport was alleen nog weggelegd voor de elite en de eerste voetbalwedstrijd in het Noorden werd gespeeld in 1894 tussen het Friese Frisia en Be Quick, de eerste Groningse voetbalclub. Velocitas speelde in het begin nog met tennisballen (!), die afkomstig waren van een in Helpman gelegen tennispark. Voetbalschoenen kwamen nog niet voor. Er werd gewoon op hoge schone schoenen of op klompen gespeeld. Kleedkamers waren er nog niet, de gedachte van het verfrissen moest nog zijn intrede doen. Toen dat wel kwam, werd de pomp ingevoerd. Ook waren er nog geen scheidsrechters. Beslissingen werden in onderling overleg genomen. Kun je het voorstellen?

Velocitas  maakte flinke stappen en werd in 1927 voor het eerst Noordelijk kampioen. Tot en met 1935 volgden er nog acht titels. Onder trainer Jefferson werden de Stadspark-bewoners, met linksbinnen Otto Bonsema, Eppie Meulema, Nico Witlox en Willem Rozeboom, in 1930 zelfs bijna landskampioen. Tijdens de voorlaatste kampioenwedstrijd moest er van Go Ahead gewonnen worden. Die wedstrijd werd echter verloren met 4-1. Het schijnt dat Velocitas had verloren omdat een al te enthousiaste Velo-supporter een fototoestel had uitgeloofd voor de schutter die het winnende doelpunt zou scoren. Volgens de verhalen heeft deze uitgeloofde prijs Velocitas uit de concentratie gehaald met de gevolgen van dien. 

In het begin genoot het voetbal weinig publieke belangstelling, maar dat veranderde snel en er kon entree gevraagd worden. Dat gebeurde nauwgezet. Zo schijnt de voetballende penningmeester van Velocitas ooit de scheidsrechter te hebben verzocht de wedstrijd tijdelijk te staken omdat hij nog entreegeld wilde innen van enkele verlate toeschouwers. 

Anno 2014 is Velocitas nog steeds een bruisende voetbalclub. Knap dat de club zich door vele stormen wist heen te slaan en zich al die jaren heeft weten te handhaven. Het eerste zondagelftal eindigde afgelopen seizoen als zevende in de tweede klasse, het eerste zaterdagteam als negende in de vijfde klasse. Daarnaast kent de club meerdere seniorenteams en veel jeugdteams. Velocitas blijft een stabiele club die we als Stadjers mogen koesteren. 

Bravo Velo!