De Buitenhof - actief en leefbaar

Toen we in 2010 voor het eerst naar ons huis gingen kijken, dacht ik nog, wat moet hij hier. Het was echt een gevalletje ‘kat uit de boom kijken’.  Toen we er eenmaal woonden, kwam het gevoel van wederzijds respect al snel. Beiden hadden we zoiets van: dit kan wel iets worden. En dat werd het. 

Hij zag er robuust uit, je kon niet om hem heen. Stevig, op charmante wijze. Extravert. Onbevangen. Een boom van een vent. In de zomer zag hij er extra sierlijk uit en was hij uitgelaten, zoals we in de zomer allemaal wat extra vrolijk zijn en de zon als doping op onze gesteldheid werkt. We wonen nu ruim drie jaar op ons stekkie en ik kwam hem vrijwel dagelijks tegen. Altijd was er even die knipoog. Hij was ingeburgerd en geliefd, ook door anderen in de straat. Hij had zichzelf een volledig geaccepteerde plek verworven en dat was volledig zijn eigen verdienste. 

Alles leek allemaal koek en ei, totdat opeens Christian voorbij kwam op 28 oktober. We wisten wel dat hij langskwam, maar dat hij met zo’n verwoestend tempo door de bomen zou razen, dat had niemand verwacht. Ik kreeg op mijn werk een appje dat hij bijna bezweken was, ik kon het niet geloven. Zo sterk, zo stevig, zo robuust! Toch was het zo. We konden niets anders dan accepteren zoals het was. Met een dubbel gevoel hebben we hem twee zaterdagen erna met uiterste zorgvuldigheid ontrafeld en ergens naar Oostwold gebracht. Zodat de ezels lekker over hem heen konden springen. En ja, we waren het eens: dit was een goede plek voor hem. We hadden hem liever wat langer gehouden, maar als hij dan ergens heen moest, dan was dit de juiste plaats.

Ik dronk een kop koffie en gaf hem nog eens een dikke knipoog, zoals ik altijd deed als ik thuis kwam. 

Tot ziens maat. Dag Wilg.