De Buitenhof | actief en leefbaar. LogoBuitenhoftransparant

De eerste paal in de Buitenhof ging in 1999 de grond in, dus in 2019 vierde de wijk trots haar twintigjarig bestaan. In de buurtkrant van dat jaar hebben we uitgebreid stilgestaan bij de geschiedenis van de wijk. Deze drie verhalen geven je een goed beeld:

-          20 jaar Buitenhof: Van barre vlakte tot levendige wijk

-          20 jaar Buitenhof: Het geheim van 20 jaar buurtfeest

-          20 jaar Buitenhof: De mijlpalen van onze actieve werkgroepen


20 jaar Buitenhof door eigen ogen

Van barre vlakte tot levendige wijk

Wat ooit een kale grasvlakte was, is in 20 jaar uitgegroeid tot een levendige wijk met een eigen karakter. In 2019 staan we in de buurtkrant stil bij het vierde jubileum van de wijk aan de hand van de verhalen van buurtgenoten. In dit eerste van vier deel: het ontstaan van de Buitenhof. 

Een barre vlakte is het, de kale veengronden ten westen van het stadspark. Grasland dat niet te bebouwen is. Daarvoor is het te nat, te drassig. Er staan zelfs nauwelijks bomen. Alleen een paar sloten doorkruisen het land. Aan de horizon wordt het zichtveld afgebakend door torens: die van de PTT aan de oostkant, die van de suikerfabriek aan de westkant. 

Het is 1997. Armageddon en Saving Private Ryan draaien in de bioscoop. Overal klinkt ‘My heart will go on’  van Celine Dion en ‘Hou me vast’ van Volumia! Ergens in Amerika wordt Google opgericht. In Groningen zoeken Hans Otermann, Ellen Reehorst en hun twee dochters een rustige, groene plek waar hun kinderen ongestoord kunnen opgroeien. Ze fietsen een paar keer door het gebied en weten het: hier willen we wonen.

In de rij voor een kavel

In maart 1997 gaat Hans naar de woonbeurs in het Martinihal om te achterhalen hoe ze een kavel kunnen bemachtigen. ‘Gegadigden hier melden’ leest hij. “We hadden geen idee hoe de gemeenten de kavels zou verdelen, maar we vermoeden ‘eerst komt, eerst maalt’. Dus hebben we ons aangemeld. Dat betekende dat we moesten blijven, want opgestaan was plaats vergaan. We hebben er in slaapzakken geslapen. Ellen heeft zelfs een leerling ingeschakeld die de wacht hield. Uiteindelijk stond ik naast de buurman: “Wil jij kavel 4 of 6?’ In de rij werden we al buren.” 

‘Mien moeras’ noemt de boer het land dat nu bebouwd wordt. Voordat er gebouwd kan worden, wordt de grond als een spons uitgewrongen. Eerst wordt een uitgebreide drainage aangebracht. Daarbovenop komt 3 à 4 meter grond. Door dat gewicht wordt het water uit de grond geperst en in de drainagebuizen geduwd. Bij de bouw slaat zelfs een dragliner om, zo slecht en nat is de grond. Als de grond daarna wordt aangestampt, blijven de buizen gewoon zitten. Platgestampt zitten die nog steeds in de grond. Onder te trottoirs wordt vervolgens nieuwe drainage aangelegd. Eens per twee jaar wordt die doorgeblazen. Bitter noodzakelijk om droge voeten te houden.  

De even kant van de Duurswoldlaan omvat, net als de toekomstige hofjes aan de zuidkant van de wijk, vrije kavels. Met hun kinderen gaan Hans en Ellen regelmatig kijken. Ze plaatsen vlaggetjes waar hun huis moet komen. Hans en Ellen hebben al een huis op het oog. In drie maanden staat het er en zijn ze een van de eerste inwoners van De Buitenhof.

Slaapstadje

De Buitenhof is oorspronkelijk bedoeld als slaapstadje. De gemeente heeft bedacht dat er voornamelijk senioren komen wonen. Die zouden ‘Drents’ willen wonen tussen het groen. Ook zijn huishoudens van 3 personen voorzien, want de stad nog weinig huizen voor die doelgroep. In eerste instantie worden dus relatief kleine huizen aangeboden. 

José Klunder en Rutger Noordam en hun gezinnen hebben – met evenveel pijn en moeite - een kavel bemachtigd, respectievelijk op de oneven kant van de Duurswoldlaan en de Vredewoldlaan. Op een informatiebijeenkomst  in het huidige Ni Hao zien ze welke huizen er komen. “We hadden twee opties: zo’n oranje huis of de Lupine”, vertelt Rutger. “Er zouden 96 huizen komen. Het ging heel hard. In drie kwartier waren 48 woningen verkocht, allemaal Lupines. Niemand wilde zo’n klein oranje huis. De oranje huizen in de Vredewold- en Langewoldlaan hebben daarna in het ontwerp een vloer erbij gekregen, zodat er een gezin kon wonen. Niet gek dat die huizen nu de meest aardbevingsschade hebben. ”

“Hoe kunnen ze dat nou verzinnen?” verbaast José zich nog steeds. “Een wijk aan de rand van Groningen, zonder winkels, bushalte, zonder verbindingen?” 

De eerste maanden

Begin 1998 trekken de eerste bewoners in hun gloednieuwe huizen. Er zijn wel asfaltwegen, maar geen bomen en geen stoepen. De oprit betegelen kan dus niet. “Dramatisch met verhuizen”, weet José nog. Om hen heen alleen maar modder. “Kattenklei” noemt José het, “dikke gele klei.” Overal groeit pitrus, zo’n woekerplant met dikke pollen. “We moesten meteen met de tuin aan de slag. Van ons oude huis hebben we nog een kersenboom meegenomen die nu nog steeds bloeit.” Als het hard waait, stuift het zand van de wegen op. Voor de kinderen is het bouwland heerlijk, zegt Ellen: “Die konden heerlijk spelen op de zandbulten.”

Door de week stonden overal witte busjes met werklui – en daarna verhuiswagens. Op zondag kwamen stromen mensen kijken. Ze reden of fietsen de wijk in en voorzagen de nieuwe huizen uitgebreid van commentaar. ‘Dat had ik nooit zo gedaan!’ zeiden ze dan. “Alsof ze helemaal vergaten dat er nog mensen woonden”, verbaast Ellen zich nog. “We werden er gek van.”

De sfeer in de wijk was meteen goed. “Als er nieuwe mensen kwamen, gingen we meteen langs om een praatje maken,” zegt Ellen. Er heerste een pioniersgeest. Iedereen werd voor dezelfde uitdagingen geplaats en wilde elkaar helpen. En er bleken, ondanks de plannen van de gemeente, vooral gezinnen met kinderen te komen. “Onze kinderen waren zielsgelukkig dat José kinderen in dezelfde leeftijd had”, lacht Ellen. “Eindeloos speelden ze met elkaar.” 

Die saamhorigheid én de onaffe staat van de wijk zorgen ervoor dat de bewoners zich snel organiseren. Er is nog zoveel te doen in de wijk dat er één sterke stem naar de gemeente nodig is. Binnen een jaar is de eerste buurtvereniging geboren. “Dat er op de tekentafel zo’n fouten in het ontwerp zijn gemaakt, heeft mij gemotiveerd om aan de weg te timmeren voor de buurt”, zegt Rutger nu. Maar daarover later meer…

Nog steeds nat

Twintig jaar later zijn de sporen van de natte geschiedenis van de wijk nog steeds merkbaar. De wijk is weliswaar veroverd op het water, maar de oude vijand steekt nog regelmatig de kop op. Nog steeds lopen, net als in de eerste jaren, de kruipruimtes vol water. Bij een fikse regenbui staan de tuinen blank. En het hoge water in de stad Groningen in oktober 1998 heeft ervoor gezorgd dat De Onlanden als waterbergingsterrein is ingericht. “We zitten op het putje van de stad”, zegt Ellen treffend. “En we moeten nog steeds zorgen dat het niet overstroomt. 

Vier fasen 

Grofweg is de Buitenhof in vier fasen gebouwd: 

1998-1999:       Buitenhof I (ten oosten van de Hunsingolaan)

1999-2000:       Buitenhof II (ten westen van de Hunsingolaan)

2009:               Peizerhoven

2012-2016:       Westerwoldelaan

De Buitenhof 20 jaar?

Dit jaar vieren we dat de Buitenhof 20 jaar bestaat, maar feitelijk zijn we een jaar te laat. De eerste huizen aan de Humsterlandlaan en Hunsingolaan werden al in 1998 gebouwd. 1999 was wel het jaar van de eerst buurtactiviteit (paaseieren rapen in de tuin van Hans de Kleine), het eerste overleg van een soort buurtcomité en het eerste buurtfeest. Zitten we toch redelijk in de buurt.

Buitenhof, Kranenburg of Rozenburg?

De bewoners wisten het wel: deze wijk noemen we De Buitenhof. Maar het had weinig gescheeld of de naam was gewijzigd. De gemeente wilde de wijk graag ‘Kranenburg’ noemen, naar een van de boerderijen die er stonden. De oude heer Luinge, die op boerderij ‘Rozenburg’ aan de Peizerweg woonde, wilde de wijk naar zíjn boerderij noemen - een uitgelezen mogelijkheid om de naam te behouden. In een gesprek met toenmalig wethouder Smink zette hij zijn claim kracht bij. Die vond drie keer van naam veranderen te ver gaan. Uiteindelijk werd de Rozenburglaan naar de ene boerderij vernoemd en het industrieterrein ‘Kranenburg’ naar de andere. En bleef ‘De Buitenhof’ bestaan.  

VINEX-wijk

“Het stedenbouwkundig plan is ontworpen door Palmboom & van de Bout uit Rotterdam en kenmerkt zich door ruime kavels met brede straatprofielen en veel groen. Net als andere vinex-wijken als De Held, Gravenburg en Reitdiep wordt De Buitenhof gekenmerkt door lagere dichtheden, een suburbane uitstraling en goede verbindingen met de binnenstad en het stedelijk netwerk.”

Uit: www.staatingroningen.nl


Het geheim van 20 jaar Buurtfeest

20 jaar Buitenhof betekent ook 20 jaar activiteiten. De Buitenhof staat bekend als een actieve wijk met leuke activiteiten, voor jong en oud. Inmiddels is ook het Buurtfeest een begrip. Maar…hoe begon dat eigenlijk?

Een zonnige woensdagochtend in mei, aan een keukentafel aan de Oldambtlaan. Diana Meijer en Bouwina Ensing komen vertellen over de rijke historie van het buurtfeest. Want die is er. Amper binnen tovert Diana een map tevoorschijn met allerlei knipsel, foto’s, aankondigingen en oude buurtkrantjes. Daarna vertelt het verhaal zichzelf. Later vullen Nienke Funke en Ellen Reehorst aan.

20 jaar buurtfeest

In juni 1999 was het eerste buurtfeest een feit. Dit jaar is dus echt de 20e keer. Het grote veld was toen nog een kale zanderige vlakte. Langs de grijze huizen aan de Fivelgolaan stonden een springkasteel, een draaimolentje en er was een terrasje. Met stoeptekenen en schepijs was het een gezellig feest, waar veel mensen op af kwamen. Ellen Reehorst herinnert zich vooral de zon en harde wind, werkelijk alles zat onder het zand. Het knarste tussen je tanden. Het mocht de pret niet drukken. “Het doel van het feest was om buurtgenoten te leren kennen in deze gloednieuwe wijk. Later was het vooral leuk iedereen in september weer te zien na de zomervakantie”.

Straat tegen straat

In 2000 werd een eerste volleybaltoernooi georganiseerd, waarin je je als straat kon opgeven. Het volleybaltoernooi werd een paar jaar herhaald, totdat de animo afnam. Het idee van de competitie van de straten is gebleven. In de jaren daarop werden de buurtfeesten georganiseerd door de ‘club van vijf’. In een zeskamp streden de verschillende straten van de Buitenhof tegen elkaar. Er moest per straat een vlag worden ontworpen, waarmee je een prijs kon winnen. Over wie de winnaar was, verschillen nog de meningen... De wisselbeker die werd uitgereikt, prijkt waarschijnlijk nog altijd op een van de schoorsteenmantels in de Buitenhof. De beker is nooit teruggekeerd; wie o wie?

De zeskamp werd opgevolgd door de barbecue. Er werd een barbecue neergezet en je nam je eigen bord, bestek en eten mee. Een gouden idee. Eerst waren het vooral activiteiten voor kinderen (buurtfeest en Koninginnedag). Later kwamen daar activiteiten voor volwassenen bij (o.a. Buurtcultuur). 

Theater

De opening van het Landje Daar en het Gamefitheater komen voorbij. We staan er kort bij stil, maar in werkelijkheid waren het grote en professionele projecten waar immens veel bewoners bij betrokken waren. Diana laat een folder zien van het theaterstuk van Landje Daar. Op de achterkant staat een lijst wel 150 deelnemende namen. 

Saamhorigheid voor en door de wijk

Diana heeft het buurtfeest voor het eerst in 2003 georganiseerd, samen met vier andere dames. Er zijn foto’s, veel foto’s. Van simultaan schaken, het schminken, van de optocht, het Kolosseum, van de ponywagen, het steekijs en de survivalrun. Het bevestigt nogmaals: wat kent deze buurt een rijke historie van mooie activiteiten. 

De saamhorigheid, het plezier en het bieden van een feest voor àlle buurtbewoners loopt als een rode draad door alle verhalen heen. Het idee was steeds om vanuit de wijk dingen te laten zien; dans, muziekverenging, disco voor de jongeren en een dansfeest voor ouderen.

Steeds groter

Het lijkt alsof deze commissie de feesten zo uit hun mouw schudde, maar niets is minder waar. “Er ging veel organisatie aan vooraf, overleg en subsidie aanvragen, materiaal lenen en huren. Vooral de vergunningen waren geen pretje”. Tegen de tijd dat het feest groter werd en er ook alcohol geschonken werd, moest er een alcoholvergunning komen. Inmiddels is veel kennis en ervaring over dergelijke evenementen verzameld. En ook minder leuk: het opruimen. Vaak moest de tent nog opgeruimd worden nadat de laatste feestgangers het veld hadden verlaten. De tent laten staan durfden ze niet aan. “Dat is een stuk verbeterd sinds we de tent huren van de Scoutingvereniging. Deze verhuren ons de tent, maar ruimen hem ook zelf weer op. Een perfecte deal” aldus Diana. 

“Vaak was het lastig het feest financieel rond te krijgen. Er is doorgaans grote afhankelijkheid van sponsoren”, weet Nienke. Eerst kon je nog een beroep doen op subsidies, maar later verdwenen deze. “En wil je iets leuks neerzetten, dan zijn er kosten, vooraf al. Terwijl je niet altijd weet hoeveel mensen er gaan komen. Het buurtfeest moet zichzelf terugverdienen en dat is vaak best een klus. Toch is het elk jaar nog gelukt.” 

Voor álle buurtgenoten

Lang is het buurtfeest vooral voor kinderen geweest. Althans dat imago had het. “Maar”, benadrukt Diana, “het buurtfeest is voor iedereen in de wijk”. Jong, oud, met of zonder kinderen en of je hier nu 20 jaar of nog maar net woont: iedereen is welkom. En dat is nooit veranderd. Met de komst van de loterij, de min of meer vaste catering én de Pubquiz zijn ook de volwassen bewoners goed vertegenwoordigd. Wie kent inmiddels niet de Pubquiz met het laatste rondje van Ilias?

Het geheim van het succes?

Als gevraagd wordt naar de belangrijkste succesfactor van het buurtfeest zeggen Diana en Bouwina allebei: “Dat is toch het weer!” Vaak laten mensen hun komst van het weer afhangen. “Alhoewel…” zegt Bouwina, “we ook een keer een regenachtig feest hebben gehad. Toch waren daar ook bijna 100 mensen die kwamen eten”. Het was het jaar 2009, het jaar dat Bouwina aanhaakte. Ze kwam Diana tegen en het klikte. Het leek Bouwina leuk om ook iets te doen voor de buurt en zo kwam ze bij het buurtfeest terecht. Dat jaar haalde ze een Afrikaans buffet naar het veld. Op van tevoren verkochte bordjes kon men genieten van een heerlijk Afrikaans buffet. In de regen, dat wel…

De aankondigen verliepen via verschillende kanalen: via mond-op-mondreclame, de ‘sandwichborden’ op de stoep, flyers, maar ook het ‘LIS-systeem’ bleek een gouden greep: Het Lantaarnpaal-Informatie-Systeem. Later werden deze vervangen voor de aanplakborden in en rond de wijk.

Activiteiten 

Er gingen activiteiten af en er kwamen activiteiten bij; de taartenbakwedstrijd, skate demo, de waarzegster (2007) en het Rad van Fortuin (2007). Ook de vossenjachten waren een groot succes: een verhaal als rode draad, pubers als enthousiaste vossen en wel 150 kinderen die aan het zoeken waren. Naar bijvoorbeeld een uit de tijd gevallen oermens, die in een kliko bleek te zitten en grommend het grote veld oprende…

Vrijwilligers

Het buurtfeest heeft niet altijd voldoende vrijwilligers gehad. De laatste jaren werd het stokje overgenomen, maar hing het ook wel eens aan een zijden draadje. Gelukkig is er geen jaar geweest waarin het feest overgeslagen is. 

Hoogte-en dieptepunten

Over hoogte-of dieptepunten moet Diana even nadenken, “Elk jaar had weer een eigen karakter en was op zijn eigen manier weer een hoogtepunt. Eén jaar werd het hoogtepunt een dieptepunt: tijdens het buurtfeest werd ingebroken en een laptop ontvreemd. “Dus sluit je huis goed af, helaas.” 

Advies?

Het advies van Diana aan de commissie van dit jaar: “Zet door, gebruik verschillende kanalen, maar een persoonlijke benadering werkt het beste. Ik ben van mening dat je alle kanalen moet inzetten om het buurtfeest onder de aandacht te brengen. Vele handen maken licht werk, letterlijk. Voor onze wijk is het organiseren van activiteiten erg belangrijk. We hebben immers geen verbindende factor zoals een buurtwinkel. Zet met elkaar de schouders eronder en dat lukt het elk jaar weer iets moois voor elkaar te krijgen!”

De map gaat dicht. Het verhaal is verteld. 

Buurtfeest dit jaar

Dit jaar staat er een groot feest in de steigers, het 20-jarig bestaan van de Buitenhof. Nieuwe en oud-organisatoren zijn aangehaakt om van dit feest, dat een festival-achtig karakter krijgt met muziekoptredens en doorlopend activiteiten, een groot succes te maken. Ook Bouwina is daar weer bij: “Officieel was ik gestopt, maar in dit knalfeest had ik zin. We hebben ter voorbereiding en inspiratie een buurtcommissie uit Leek op bezoek gehad om voorbeelden en tips te krijgen. We gaan ons uiterste best doen er een groot feest van te maken, voor en door iedereen van de Buitenhof. Al het goede van 20 jaar buurtfeesten én meer komt voorbij. We zijn met een enthousiast team druk aan het voorbereiden. Houd Nextdoor en Instagram in de gaten voor het laatste nieuws en oproepen voor hulp, materiaal en sponsoring.” 


Buitenhoffers, verenigt u! 

Honderden gezinnen met kinderen die komen wonen in een wijk die ontworpen is voor ouderen. In zo’n wijk ontbreken natuurlijk voorzieningen die de nieuwe bewoners nodig hebben. Vanaf het eerste jaar hebben de Buitenhoffers zich goed moeten organiseren om de Buitenhof om te vormen tot een wijk die voor hen geschikt s. 

Doe je ogen dicht en haal je de speelweide aan de Fivelgolaan voor de geest. Denk vervolgens alle speeltoestellen, het bruggetje en het speelzand weg. Dan houd je alleen een weitje met twee diagonale asfaltweggetjes en een paar bankjes over. Zo ziet de speelweide eruit in 1998. Zelfs de omringende beukenhagen ontbreken.  

Waar moeten onze kinderen dan spelen, vragen de eerste bewoners van de Buitenhof zich af. De Buitenhof is oorspronkelijk voorzien voor oudere bewoners. Die hebben genoeg aan een bankje met boompje in het gras. Maar de eerste bewoners zijn vrijwel zonder uitzondering jonge gezinnen mét kinderen. Die hebben een speelvoorzieningen nodig.

Ook de verkeerssituatie is niet ideaal. Niet alleen kunnen de spelende kinderen zo de weg oplopen, maar ook rijden de auto’s op de Eemsgolaan behoorlijk hard. Omdat de wijk aan de rand van de stad ligt, zijn er mensen die 80 à 90 km/u rijden. Dat moet lager. Bovendien is geen rekening gehouden met het geluid dat het toenemende aantal auto’s op de A7 voortbrengt. En dan hebben we het nog niet over de wateroverlast in de kruipruimten en tuinen die blank staan… 

Twee bussen met Buitenhoffers

Tijd voor actie! Los van elkaar bestoken de Buitenhoffers de gemeente en de Vereniging Wijkopbouw Hoogkerk (VWH) met hun klachten en suggesties. Dat kan effectiever, zegt Sietse Hielema. Hij is als ambtelijk secretaris aan de VWH verbonden. Waarom verenigen jullie je niet, vraagt hij. Als stimulans organiseert hij een bewonersavond in de gymzaal van de Vensterschool van Hoogkerk . Voor de bewoners staan twee bussen klaar, maar de meesten gaan lekker op de fiets. 

Na een avond vol gesprekken stelt Sietse uiteindelijk de hamvraag: “Wie wil een begin maken met het oprichten van een dorpscommissie?” Voorzichtig gaan her en der wat vingers omhoog. Ellen Reehorst is een van de eersten en wordt later voorzitter. Andere leden van het eerste uur zijn José Sewradj-Klunder, Stefan Lechner, Karin Derks, Gerard Jonink, Marchien van Doorn,Kick Millenaar en, vanaf juli 1999, Rutger Noordam. Zo ontstaat op 29 april 1999 de eerste buurtcommissie van de Buitenhof.

De eerste vergaderingen vinden plaats in het oude stadhuis van Hoogkerk aan het Hoendiep, onder leiding van Sietse. Daarna verplaatst de vergaderlocatie zich naar  een woonkamer in De Buitenhof.  Met veel geestdrift praten daar zo’n  veertien man de eerste  avonden  vooral door elkaar heen. Dat kan handiger. Al snel worden verschillende werkgroepen opgericht. Van iedere werkgroep komt één afgevaardigde maandelijks naar een centraal overleg, dat door Karin het ‘kernkoppenoverleg’ wordt gedoopt. De werkgroepen kunnen autonoom hun werk doen, maar wel in goed overleg met de andere werkgroepen. Deze structuur bestaat tot op de dag vandaag, tot en met de namen van de werkgroepen (zie pag 2). 

Nieuwe speelweide

Het eerste grote project waar Groen & Spelen de tanden in zet, is uiteraard het grote speelveld. De aanpak zou exemplarisch blijken voor de manier waarop De Buitenhof samenwerkt: veel burgerparticipatie, niet afwachten, maar zelf de handen uit de mouwen steken. Zo regelt de werkgroep zelf de financiering voor de nieuwe speelweide bij onder meer een jeugdfonds. Kinderen uit de buurt worden uitgenodigd om op een aantal bijeenkomsten te vertellen wat ze graag in de speeltuin willen zien. Voor het ontwerp en de realisatie vindt de werkgroep zelf een kunstenaar. Kunstenaar Ger de Wilde, bekend van het Sterrenbos, doet het net even anders. Hij maakt beeldende, houten speeltoestellen, speelhuisjes en beelden in zijn eigen atelier en plaatst ze met zijn team in de speelweide. Afspraken maken met hem is bijna onmogelijk, merkt de werkgroep, dus brengt Ellen Reehorst hen maar veel soep en drinken om ze aan het werk te houden. Het leidt tot een originele houten speeltuin. Ger bedenkt ook de brug: “Je krijgt toch hangjongeren, dus maak ik tafels en stoeltjes onder de brug.” De deal met de gemeente is dat de wijk zelf het onderhoud doet. Zie daar de geboorte van de werkgroep Onderhoud!

Samenwerking met gemeente 

De gemeente is in eerste instantie terughoudend. Waar burgerparticipatie anno nu welhaast een must is, staat het dan nog in de kinderschoenen. Zo is de stadsarchitect bang dat ‘de zichtlijnen verstoord worden.’ Als Ellen hem uitnodigt om zelf een kijkje te komen nemen, schrikt hij zich te pletter. De weide is één grote zichtlijn. Hij blijkt de weide alleen van de tekentafel te kennen.

Gaandeweg vindt de gemeente de samenwerking met de Buitenhof steeds leuker. De Buitenhoffers zijn heel redelijk, zeuren niet en werken zelf ook hard mee. Maar ze weten wat ze willen en geven niet op. Wethouders zien in dat ze zelf ook kunnen scoren met de activiteiten in de Buitenhof. Ze beginnen de wijk zelfs dingen te gunnen. Zo schenkt de gemeente de bomen van het voormalige Ciboga-terrein aan de speelweide.

De opening van de nieuwe speelweide  is ook typisch Buitenhof: groots en creatief. De opening wordt gevierd met een theatervoorstelling waarin kinderen een jonkvrouw op de brug moeten redden uit handen van een gevaarlijke draak. Uiteraard temmen de kinderen de draak en mag burgemeester Wallage de speeltuin officieel openen. Tientallen bewoners zetten zich in om van de opening een groot feest te maken. 

Memory Lane

Wie op het afgelopen buurtfeest de trip down memory lane heeft gemaakt, heeft al een voorproefje gekregen hoe de Buitenhof zich verder organiseert.  In vier voortuinen en bij het mijmerbankje vertelden buurtgenoten over de hoogtepunten uit 20 jaar Buitenhof. 

Zo vormt zich een werkgroep Communicatie die aan de slag gaat met een buurtkrantje en later ook een eigen website. Onmisbaar blijkt het beruchte LIS, ofwel het Lantaarnpaal Informatie Systeem, en de houten borden die bij enkele werkgroepleden om de lantaarnpaal prijken. Na de eerste officieuze gezamenlijk activiteit - paaseieren rapen bij Hans de Kleine, terwijl er nog niet eens gras in de groenstrook stond – ontstaat snel een activiteitencommissie. 

De werkgroep Verkeer is een van de actiefsten van de wijk en heeft veel te verhapstukken: racende auto’s, geluidsoverlast, auto’s van werknemers die in de wijk parkeren en nog veel meer. Daarover hebben we het in de volgende editie van ‘De geschiedenis van de Buitenhof’

Organiseren werkt!

In die eerste jaren van de Buitenhof is de kiem gelegd van de buurtsamenwerking waar de wijk nu nog steeds de vruchten van plukt. Een club van voortrekkers bedenkt ideeën, neemt het initiatief en heeft de lange adem om door te gaan. Tientallen mensen uit de buurt zetten zich in om de plannen uiteindelijk te realiseren. Organiseren werkt! Niet alleen levert het een leefbare wijk met goede faciliteiten die de buurt zelf heeft gerealiseerd. Maar ook leren de wijkgenoten elkaar goed kennen, weten ze elkaar te vinden als het nodig is en hebben ze iets voor elkaar over.

Hoogtepunten uit 20 jaar De Buitenhof

1998    Oplevering eerste huis De Buitenhof

1999    Eerste vergadering buurtcommissie

2002    Eerste Rondje Buurtcultuur

2003    Opening speelweide Fivelgolaan

2008    Opening Gamefi-theater

2008    Eerste huizen Peizerhoven (Drentselaan)

2009    Opening Landje Daar!

2009    Bouw geluidswering langs het Stadspark (Ring Zuid-kant)

2010    Vernieuwing speelweide Fivelgolaan

2013    Aanpassing Eemsgolaan, vooral gedeelte voor de huizen

2014    Eerste huizen Peizerhoeve (Westerwoldelaan)

2014    Aangepast Tracébesluit Ring Zuid passeert raad: er komt stil asfalt langs De Buitenhof  (nog niet uitgevoerd)

2016    Opening Onderdoorgang Eemsgolaan (Eemsgotunnel)

2017    Aanleg kunstgrasveld op het grote veld

 

Geen eigen buurtvereniging

De Buitenhof heeft geen eigen buurtvereniging, maar maakt deel uit van de Vereniging Wijkraad Hoogkerk (VWH). Waarom is er nooit voor een eigen vereniging gekozen? Dat heeft te maken met de geschiedenis, de mate van invloed en praktische zaken. De Buitenhof staat op grondgebied dat oorspronkelijk tot Hoogkerk behoort. In 1969 is Hoogkerk bij de gemeente Groningen gevoegd en men richtte in 1975 de VWH op. In de VWH namen oud-raadsleden van de gemeente Hoogkerk plaats met veel invloed op het gemeentebestuur. De VWH zit in 1999 ook nog rechtstreeks bij de ambtenaren aan tafel. Door zich als ‘dorpsdeelcommissie’ aan te sluiten, kan de Buitenhof profiteren van die invloed. Bovendien heeft de VWH veel kennis, bloeiende commissies en een eigen secretariaat. Als deelcommissie kan de Buitenhof weliswaar geen eigen contributie heffen, maar hoeft ook geen ledenadministratie te voeren. Inmiddels heeft de Buitenhof wel een eigen rekening, maar staat onze penningmeester ‘in functie van de VWH.’

Straatinitiatieven

Los van de buurtcommissie zoeken de Buitenhoffers ook zelf elkaar op om leuke dingen te doen. Zo hebben sommige straten (soms zelfs de korte en/of de lange kant ervan) een eigen straatfeest. Op zondagochtend gaan sommige buurmannen met elkaar fietsen. Er bestaat een voetbalteam met opvallend veel Buitenhoffers. En er is zelfs een Buitenhof boekenclub. Zo is de Buitenhof alles behalve een saaie slaapwijk!

Buitenhof metselt eensgezind aan speelplek

Een ander pronkstuk in de geschiedenis van de wijk is de realisatie van het gamefi-theater. Dit project is ook een schoolvoorbeeld van eigen initiatief, samenwerken en enorme eensgezindheid in de wijk. Later meer over het gamefi-theater, voor nu dit stukje uit het Dagblad van het Noorden van 26 mei 2008.

De Buitenhof heeft een prachtige speeltuin, maar de oudere jeugd verveelt zich. In de wijk tussen Hoogkerk en Groningen wordt nu hard gewerkt aan een oplossing voor dit probleem.

Voor de bewoners van de wijk Buitenhof klinkt het gamefi-theater al heel vertrouwd in de oren. “Een combinatie van games –spelen – en amfitheater”, leggen ze met een verbaasd gezicht uit. “Duidelijk toch?” Veel tijd voor uitgebreide verklaringen hebben ze overigens niet. De buren staan zaterdag eensgezind te metselen aan de lage muren van het GamefiTheater aan de Rozenburglaan. Als echte bouwvakkers (m/v) in hemdje of blote bast onder de hete zon. Vorig weekend zijn ze bijna weggeregend met z’n allen, maar de buurt blijft er vrolijk onder. Gemeenschapszin uit de boekjes. Want binnen de muren die de Buitenhof- bewoners nu zo ijverig aan het metselen zijn, komen skatemogelijkheden, een pannakooi, een tennisbaan en andere speelvoorzieningen voor de oudere jeugd.

"De Buitenhof is ooit gebouwd met het idee dat er vooral ouderen zouden komen wonen", zegt Jeroen Sanders, een van de initiatiefnemers van het GamefiTheater. "Maar er kwamen gezinnen met kinderen. We hebben een prachtige speeltuin, maar voor de oudere jeugd was er niets." 

Na vergaderingen met de jongeren ontstond het idee voor het gamefi-theater. Sanders en zijn buren verkochten aandelen in de buurt. Ze namen sponsors in de arm en vroegen de gemeente om subsidie. De buurt kreeg toestemming om de oude tegels van het plein voor het Groninger Hoofdstation te hergebruiken in het theater. De buren kregen metselles. En nu staan alle ouders ijverig te bouwen aan de toekomstige speelplek voor hun kinderen. Een enkele puber helpt ook zelf mee. In september gaat het eerste Gamefi- theater van Groningen open.